نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

ماه میهمانی خدا

ماه میهمانی خدا

 

 

 

 

روزه (صوم)

در زبان عربی، صوم به معنی امساک و خودداری است. و در اصطلاح فقهی، خودداری همراه با قصد عبادت از اموری نظیر خوردن، آشامیدن، روابط زناشویی و سایر چیزهایی که روزه را باطل می‏کنند از طلوع فجر تا غروب آفتاب، به خاطر کسب رضای پروردگار می‏باشد. دلیل واجب بودن روزه در این آیه است که خداوند می‏فرماید: «یاأیّهاالذینَ آمَنواکُتِبَ علیکم الصّیامُ کما کُتِبَ علی الذین مِن قَبلِکم لَعلَّکُم تتَّقون» (بقره، آیه‏ی۱۸۳) : «ای مؤمنان‏ روزه برشما فرض گردانیده شد همانگونه که برآنان که پیش از شما بودند فرض شده بود»

این آیه می‏رساند که روزه بر امت‏های بشری نیز فرض شده بود. تاریخ، نشان دهنده‏ی این واقعیت است که روزه در تمام ملل، حتی در میان مصریان قدیم و رومی‏ها، یونانی‏ها و هندیان مشروع بوده است. در تورات کنونی نیز با وجود تحریف آن ، روزه و روزه‏داران مورد ستایش قرار گرفته‏اند. این نقل نیز صحیح است که موسی(ع) چهل روز، روزه گرفت، البته یهودیان عصر حاضر، یک هفته روزه می‏گیرند. همچنین، انجیل‏های کنونی، روزه را ستوده و آن را عبادت می‏شمارند و مشهورترین روزه‏ی نصاری، روزه‏ی بزرگ قبل از عید «فصح» است، سپس رؤسای کلیسا، انواع دیگری از روزه را نیز بنیان نهادند. بنابراین به تعبیری مراد از «الذینَ مِن قبلِکم» در آیه ذکر شده، اهل کتاب هستند (تفسیر انوار القرآن، ج۱، ص۲۰۶). همچنین روزه از ابعاد و جنبه‏های گوناگونی، پدید آورنده‏ی تقوا است، که مهم ترین این ابعاد عبارتند از:

۱.   روزه، نفس انسان را در آشکار و نهان بر خشیّت و بیم از خداوند متعال تربیت می‏کند، زیرا جز پروردگار بزرگ، هیچ کس دیگری ناظر و مراقب شخص روزه دار نیست و این از بزرگترین فواید روحی روزه می‏باشد.

۲.   روزه، از حدّت و غلیان شهوت می‏کاهد.

۳.   روزه، احساس شفقت و رحمت به هم‏نوع را در انسان بیدار می‏سازد.

۴.   روزه، تحقّق‏بخش معنای برابری میان توانگران و فقرا و اشراف و عوام است و این از فواید اجتماعی روزه می‏باشد.

۵.   روزه، انسان را به نظم و برنامه‏ریزی و مهار نمودن اراده عادت می‏دهد.

۶.   روزه، بنیه‏ی جسمی را تجدید نموده، سلامتی و نیروی حافظه را تقویت و بدن را از رسوب‏ها و تخمیرات زیان بخش می‏رهاند.

 

 

عبادات؛